یادداشتی به مناسبت روز پاسداشت زبان فارسی

هر سال که به بیست و پنجم اردیبهشت ماه نزدیک می‌شویم، شاید این بیت و ابیات مشابه آن برایمان تداعی شود؛ اما آیا به درستی مفهوم آن را می‌شناسیم؟چرا فردوسی کار خود را به مثابه بنای کاخی در نظر گرفته است؟ 
آیا امروز، ۲۵ اردیبهشت را فقط باید به عنوان روز پاسداشت زبان فارسی بدانیم و با شاد باش گفتن از آن بگذریم؟

برای پاسخ به این سوالات بهتر است، بدانیم چرا زبان اهمیت دارد و فردوسی در نظم خود چه چیز را بیان کرده است.

زبان و فرهنگ دو عنصر جدایی ناپذیر از یکدیگر بوده و با زبان پی به فرهنگ خواهیم برد.

در کتاب شاهنامه بخشی به نام اسطوره وجود دارد و تاکنون آن را شنیده‌ایم و متاسفانه شاید اغلب ما ندانیم که چرا به این قسمت اسطوره می‌گویند و چه تاثیری در زندگی کنونی ما  دارد!
بخش وسیعی از فرهنگ و آداب و رسوم ما، ریشه در گذشته و اسطوره‌های ما دارند؛ به عنوان مثال رسم شکستن تخم مرغ به منظور دفع چشم زدن افراد و یا گذاشتن آن(تخم مرغ) در سفره‌ی هفت سین، به اعتقاد اسطوره‌ای نیاکان ما بازمی‌گردد که آفرینش هستی را از شکسته شدن یک تخم مرغ می‌دانسته‌اند.
رفته رفته این عقیده به صورت نمادهای گوناگون در زندگی ما پدیدار شد و آن را انجام می‌دهیم؛ بی آن‌ که معنا را بدانیم.

شایسته است هر ساله برای پاسداشت زبان فارسی، مطالعه‌ای در شاهنامه و دیگر کتاب‌های حَماسی داشته باشیم و آداب و رسوم گذشتگان را بشناسیم.
روز بزرگداشت فردوسی بزرگ گرامی باد.